Przeprowadzkowo

Więc w końcu my przenieśliśmy się z domu tymczasowego do swojego domu stałego. A razem z nami przywędrowała prawie cała Kocia Ferajna.

I najpierw przeniósł się Bartek i jego rzeczy, a ja z kociastymi czekałam na ostatnie szlify i na montaż drzwi, czyli ostatnią pracę remontową, o której wiedzieliśmy, że nie powinna odbywać się w towarzystwie zwierzaków.

A później cała czwórka została złapana do kontenerków i przewieziona do nowego miejsca.

A wtedy Wala wyszła z kontenerka, a później zwiedzała całe mieszkanie na lekko przygiętych łapkach, ale z każdym krokiem łapki prostowały się coraz bardziej, aż w końcu zdecydowała się spędzić wieczór na ocieraniu się o wszystkie mniej lub bardziej znane przedmioty i gruchaniu do nas wszystkich swoich bardzo ważnych spostrzeżeń.

A wtedy Chase schował się za materacem, tak że było widać tylko samą końcówkę kocurkowego ogonka i siedział tam godzinę i wyszedł dopiero wtedy, gdy zaburczało mu w brzuszku. I chociaż w nowym otoczeniu wydawaliśmy się jacyś tacy obcy, to jednak mieliśmy wystarczająco smaczny jogurcik, by było nam można powoli na nowo zaufać.

A wtedy Wilson schował się za pralkę i siedział tam z pyszczkiem wciśniętym w kąt i pomiaukiwał żałośnie i żadne zaproszenia do smakołyków nie pomagały. I siedział tak do rana, aż przyszła do łazienki Wala, zaczęła się ocierać o moje nogi, zagruchała radośnie: a wtedy Wilson wyszedł zza pralki i jak gdyby nigdy nic poszedł do miseczki. Po prostu dojrzał do zwiedzania mieszkania :).

A wtedy Formanka schowała się jeszcze głębiej za pralkę, gdzie siedziała schowana za Wilsonem i nadal udawała, że jej nie ma, aż w końcu ośmielona towarzystwem Wali, prawie że uczepiona Walowego ogonka, przewędrowała przez mieszkanie, schowała się najpierw za kanapą, później za fotelem, a teraz biega sobie i bryka zadowolona, pod warunkiem, że nie próbujemy kota głaskać, co jest zdecydowanie nieodpowiednim zachowaniem i bardzo dużym nietaktem.

I przykleiliśmy już na lodówce napis: Tam dom Twój, gdzie Kot Twój. I próbujemy się znaleźć w nowym otoczeniu, podczas gdy mała stokrotka Cuddy powolutku odnajduje się w swoim własnym Domu, w którym spędziła już całe Święta.

I bryka, i mruczy, i odkrywa (że dzwoneczki dzwonią, jak się je dotknie łapką), i bawi się, i gania
za myszkami na sznurku - i nazywa się Zosia. Bo, jak stwierdziła wspólnie trójka jej nowych Opiekunów: ma oczy Sophie Loren. Ot co :).

A tak urosły Czejsy, jak się ludzie nie patrzyli... Tylko gofrowane wąsy są nie wiadomo skąd

A tak się Czejsy wydłużyły ogromnie. I strójkątniały na pyszczku

A takie są słodkie i urocze i mruczące, gdy przesyłają pozdrowienia specjalnie dla mamy Agaty, której dedykujemy dzisiejszy wpis po długiej przerwie :).

Choinkowe zagrożenia

Chciałabym bardzo, bardzo serdecznie polecić przeczytanie artykułu dotyczącego świątecznych (i nie tylko) zagrożeń dla kociego zdrowia autorstwa EwKo. Ostrzegam, momentami drastyczne. Ale... Chyba lepiej wiedzieć, niż sprawdzić te informacje na swoim kocie...

http://kotototek.blox.pl/2009/12/Kotchoinkaproblem.html

Czarodziejka

Z Czarodziejkami tak już chyba jest, że roztaczają wokół siebie magiczną aurę. Taka właśnie jest Cuddinka: w jej spojrzeniu można utonąć. Gdzie się ta Magia ukrywa? Czy chodzi o wykrój migdałowych ocząt, czy o miodowy odcień ślepi, a może po prostu o tę mieszaninę lęku i uczucia, którą można wyczytać w jej spojrzeniu?

Na jej pyszczku odbija się każde uczucie tej delikatnej koteczki - lęk, radość, ukontentowanie z zabawy. Jest najbardziej mrucząca z całego towarzystwa, jako jedynej zdarza jej się przychodzić na przytulanki - a wtedy dzieją się cuda: chodzenie tam i z powrotem, wtulanie się, wywracanie, nadstawianie to brzuszka, to bródki, to grzbieciku do głaskania, chowanie pyszczka w ludzkiej dłoni. A wszystko to z ogromną delikatnością, jak przystało na kruchutką Calineczkę...

I głośne, cudowne mruczenie, najpiękniejsze kocie melodie wygrywane przez małą specjalistkę od Cudów - Cuddinkę.

A utulisz nieutulonego kotecka?...

Zniknęła w Krainie Snów

Malutkie marzenia o domu malutkiej koteczki Cuddy

O Kocie-Huncwocie

Gdyby Wilson nie zamieszkał u nas w mieszkaniu, to myślę, że wyrósłby na szefa całego podwórka. Oczywiście, jeżeli by dożył tej chwili, bo trafił do nas w kiepskim stanie zdrowia, bardzo osłabiony, z zaklejonym ropą okiem. Ale nie od tego mamy wspaniałych, zaufanych lekarzy*, żeby kotki chorowały: Wilson powolutku, ale skutecznie wraca do zdrowia. Po kocim katarze zostały jedynie drobne ślady, natomiast leczenie ciągle trwa... Jak widać to półtora tygodnia dłużej, kiedy Wilson przebywał na podwórku, a jego rodzeństwo już w ciepłym mieszkaniu z pełną miseczką, zrobiło bardzo dużą różnicę. Podczas gdy Chase i Cuddy poradzili sobie z początkami infekcji bez dodatkowego wsparcia farmakologicznego, tak u Wilsona dobijamy niedobre bakterie uparcie i systematycznie, z dobrym skutkiem, ale nie tak szybkim, jak byśmy sobie marzyli...

A kto to w ogóle Wilson, oprócz tego, że brat Cuddinki i Chase'ika? To mały Banditto, który najwyraźniej odczuwa metafizyczną więź telepatyczną z naszym dawnym podopiecznym, Don Bernardo. Wygląda jak mały "pakero", ma wyraz pysia prawdziwego huncwota i bardzo donośny głosik, którym mimo lekkiego niepokoju, który ciągle w nim wywołujemy, domaga się tego, co kotkowi jest potrzebne. Czasami jest to kawałek kanapki, czasami po prostu pogłaskanie, a czasami zabawa. Wilson wie, czego chce, i wie też, kto tu w tym mieszkaniu jest od spełniania kocich życzeń. Potrafi nas ciągle zaskakiwać - po całym dniu czmychania przed nami nagle przychodzi i pakuje się na kolana, po czym zasypia spokojnie, mrucząc, zwinięty w kłębek. Czasami odstawia też przedstawienie pt. "Chciałbym, ale się boję" - przychodzi do mnie na biurko, chowa się pod wąską, ciasną półeczką i mruczy. Gdy go zaczynam głaskać, odstawia niesamowite akrobacje, wystawia brzuszek do głaskania, uszka, bródkę... Cudności. Ale koniecznie musi być wtedy ukryty - głęboko pod półką czuje się po prostu bezpiecznie. Podobne sztuki pokazuje, gdy wystawia się do głaskania... zza winkla. Najlepiej być głaskanym dla kotka, gdy człowiekowi wystaje zza ściany sama ręka, ot co.

Tacy właśnie jesteśmy straszni :).

Co nie zmienia faktu, że Willi jest wspaniałym, bardzo kontaktowym kocurkiem, który kocha jogurcik, zabawy, figle i jest tak naprawdę bardo ciekawy, co to są te ludzie. I co mają w swoich miseczkach :).

Kto się pozna na Kocie-huncwocie? Kto pokocha małego kocurka, o zbójeckim wyrazie pyszczka, pod którym Wilson kryje delikatnego, potrzebującego czułości kociaczka?...

* Pozwolę sobie na małą reklamę: lecznica doktora Serwackiego na ul. Kordiana 60.

Co sobie myślą takie Ludzie, jak chodzą za mną z tym czarnym pudełkiem?

Szef stadka podczas wieczornej drzemki

Bo ze mnie jest naprawdę wrażliwy, czuły dresik :D

Tymczasowy blues...

Zaczynam tę notkę już po raz piąty - może to najwyższy czas, by w końcu ją zacząć naprawdę. Tylko słów mi trochę brakuje. Gdy oddaje się swojego Kociego Przyjaciela, serce się ściska od żalu. Najłatwiej by było, gdyby dało się nie przywiązywać, ale jak się nie przywiązać do tych Kocich Indywidualności, które gościmy u siebie w mieszkaniu?

Całe szczęście, że się w końcu znajdują się ci Najlepsi Opiekunowie Pod Słońcem, choć trzeba wtedy znowu takiego odchuchanego, ukochanego Zwierza powierzyć nowo poznanym Ludziom. I oddaje się takiego kota, i ciągle kątem oka szuka się takiego Nikona, bo przecież jeszcze przed chwilką był tuż obok i ćwierkał, czekając, aż się go zawoła, i biegł z podniesionym ogonkiem i zaraz zwijał się, mrucząc, na kolanach.

Tym bardziej dziękuję za informacje przekazywane z nowego domu, które utwierdzają mnie raz po raz w słuszności dokonanej decyzji - bo tyle razy rozmawialiśmy z Bartkiem o tym, czy jednak go nie zaadoptować. Ale teraz już wiemy, że tak miało być, bo teraz Nikon na swój Prawdziwy Dom, jest szczęśliwy, ma swoich prawdziwych Opiekunów i Przyjaciół. I wiem już, że ze swoją nową kocią przyjaciółką, syjamką Coco, biega po mieszkaniu, goni się i poluje wspólnie na pluszowe myszki. I wiem, że wobec pieska Brutusa czuje jeszcze odrobinę respektu, ale już się z nim zaczyna kumplować. I wiem, że trochę się pochorował (co jest zupełnie zwyczajne przy przenosinach, stresie i związanym z tym spadku odporności), ale jest otoczony czułą opieką jego Ludzi i weterynarza. I zgodnie z tym, co przewidywałam, jest po prostu bardzo kochany.

I co tam żal, skoro wiem, że ten czuły kotek o nosku najbardziej różowym na świecie trafił właśnie do tego Domu, do którego powinien był trafić.

Bardzo, bardzo dziękuję.

I przy okazji chciałabym serdecznie podziękować Majorce, która wirtualnie opiekowała się Nikonem podczas jego pobytu pod opieką azylu "Cichy Kąt", a która teraz zaadoptowała wirtualnie Wilsona. A kim jest Wilson? O tym już w następnym odcinku :).

W nowoczesnych kocich rodzinach Koci Tata nie wstydzi się okazać czułości i pożalić się od czasu do czasu na trudy rodzicielstwa, nawet takiego przybranego

Bo te dzieciaki to ciągle wchodzą przybranemu tacie na głowę

Wczuj się w ten tekst, poczuj go w sobie, a stanie się zupełnie jasny i klarowny

I kochasz kotka. Ja wiem, że kochasz, czujesz w sobie całe kiełbaski miłości, ba, całe kurczaczki miłości

Tarot intuicyjny szuka domu

Po klinięciu TUTAJ można zobaczyć zorganizowany na rzecz CKotów bazarek, na którym można wylicytować książki. Może ktoś chciałby się przyłączyć? Wszystkie wylicytowane pieniądze zostaną przeznaczone na azyl "Cichy Kąt", pod którego opieką znajduje się Nikon, Chase i Cuddy.

Wśród niewylicytowanych jeszcze książek znajduje się między innymi Tarot intuicyjny :).

Tarot intuicyjny. Wielkie Arkana. Wielkie tajemnice życia, autor: B. Antonowicz-Wlazińska, Białystok 2000. Stron: 311. Okładka: twarda. Stan: używana, bez śladów użytkowania.

Opis z okładki: Spośród wielu znakomitych książek o Tarocie ta jest szczególna, ponieważ opowiada o Tobie. Dostajesz do ręki narzędzie poznania siebie, odkrycia raz jeszcze dawno porzuconych marzeń, rozprawienia się raz na zawsze ze swoimi lękami. Rozbudzając intuicję uczy odczuwania piękna świata i niezwykłości życia jakiego przyszło Ci doświadczać. Jeżeli chcesz pracować z kartami Tarota, znajdziesz w tej książce wszystkie potrzebne informacje o symbolice kart oraz cenne wskazówki o samej technice stawiania rozkładów. Żadna z Twoich wątpliwości nie pozostanie bez odpowiedzi. Pozwól się oprowadzić po magicznym świecie niezwykłej talii kart.



Zapraszam

Szkoła życia

Każdy czasem potrzebuje w nowym miejscu przyjaznej duszy, która wprowadzi w nowe towarzystwo, zapozna z lokalnymi rozrywkami, daniami kuchni, zwyczajami autochtonów. Dzięki takiemu komyś można nie czuć się tak wyobcowanym. A jak jeszcze wyliże uszka na pocieszenie i wytłumaczy, jak najlepiej upolować myszkę na sznurku...

Widzisz, Chase, bo to wcale nie chodzi o siłę w łapkach, tylko o twoje nastawienie... Musisz poczuć tę mysz, wyobrazić sobie, jak ją trzymasz w swoich łapkach, skoncentrować się...

Skupcie się teraz obydwoje i zapamiętajcie Pierwszą Zasadę Kota: Nie myśl, ŁAP!

Jeżeli chodzi o technikę, to wyjątkowo ważna jest elastyczność i chwytność łapek

Wiecie, bo MY, KOTY, musimy być przede wszystkim skuteczne